Wpadłam tu z przypadku. Wylosowałam adres z długiej listy blogów na a.
Piszesz o chorobie i nieuchronnym końcu. Mnie to przeraża. Choć nie potrafię się wczuć w taką sytuację to boję się. Jak można istnieć w takim strachu? Chyba cię podziwiam.
Moją dodatkową sympatię wzbudziły twoje wspomnienia z Pogorii. Też płynęłam :) miesięczny rejs :) długi czas szczęścia szczęścia ponad wszystko... no i żygania. Norma. I teraz tęsknię za tym strasznie. za deskami na rufie. A na reje nie weszłam... bo się bałam. Też norma.
Postaram się wpadać tu często!!! Bo mnie to urzekło :)

Co do reji. Wiedziałam że będę żałować że nie weszłam! I nawet nie wiesz jak żałuję... Ale z drugiej strony na sam widok zdjęć zrobionych tam, z góry przechodził mnie dreszcz strachu.
Ale ja w każdej chwili życia jestem tchórzem. I podiwiam ludzi odważnych :)

Prawdopodobnie masz rację. Ja zawsze dowiaduję się ostatnia o tym że ktoś mi się podoba. Wszyscy wiedzą szybciej! Jak oni to robią??